Ta sama droga a jednak inaczej.

Poszarpane skały lub płaskie ściany zamykają przestrzeń z trzech stron...

Jest nadzieja!

Możesz zgubić się w grabowym labiryncie, odurzyć się wiosną...

Skalne wrota. Wielkie, monumentalne, obrośnięte zielenią.

Wyruszamy w świat bryczką. Nie byłoby jednak żadnej podróży gdyby nie kary fryzyjczyk - Safir. Jeśli jeszcze nie wiecie - koń Safir ma obecnie pięć lat i Janina przygotowała go do bryczki. Safir bezbłędnie reaguje na komendy „w lewo” i „w prawo”, dzięki czemu bryczka sunie w dół ulicą Wrzosową jak po sznurku. Nie wiem dlaczego, ale miarowy stukot kopyt od razu przypomina mi dzieciństwo i sielskie, błogie wakacje. Na pokład można zabrać od 4 do 6 osób. Bryczką powożą zazwyczaj

Zatrzymuję się w miejscu, które jest dla mnie krańcem ostoi...

Są pola, jest droga...

mogę jednak łatwo wyobrazić sobie jak woda przetacza się z hukiem po głazach

Podczas konferencji w Olkuszu poznałam „matkę chrzestną” tego miejsca.

Kiedy dotarłam do końca Piekła, jar zamknął się za moimi plecami. Ukrył przed wzrokiem skały i wąską nitkę piasku, którą przed chwilą pokonywałam.

Orlej zawsze zaskakuje.

Przede mną otwiera się olbrzymia łąka.

Widzę szarość, jednolitą szarość

Ten na Nowym Świecie jest inny. Wyjątkowy.

Nie mam odwagi sprawdzić, na ile skuł je lód i jak jest głębokie.

Służyła też jako dojazd do pól, gdy pastwiska i uprawna ziemia sięgały aż tutaj.

Że “niby” też może być piękne.

A może niech tam pozostanie aż go las na dobre pochłonie…

...pomyślcie o tych, którzy ją wydobywali - na szamot, na porcelanę, na barwniki…