• Kinga

połoniny. не плач жінко

Łagodne wzgórza, pofalowane pola. Część pokryje się wysokimi trawami kołyszącymi się jak im letni wiatr zagra, a część wschodzącym zbożem posłusznym do pewnych granic człowiekowi. Cienka linia drzew nieśmiało stawia progi w krajobrazie a mimo to widok po horyzont.

Przemierzam spokojnie pola i wzgórza, schodzę do dolinki. Od zachodu co chwilę na niebie pojawiają się samoloty pasażerskie schodzące do lądowania. Nie muszę odwracać głowy z niepokojem, wypatrywać zagrożenia. Dobry czas o poranku.

W południe przyjeżdżam tu z młodą kobietą i dwójką jej dzieci. Już teraz widok robi na niej wrażenie, a kiedy tłumaczę, że gdyby nie chmury - widać byłoby Tatry - jest oszołomiona. Od południa nadlatuje samolot wojskowy. Lena spina się. Z obawą spogląda w niebo. Niespokojny czas.

1200 kilometrów dalej na wschód rozciągają się naddnieprzańskie połoniny. Ojczyzna Leny i jej dzieci.

Może tam teraz na jej dom spadają bomby.

Za kilka dni opuści Rybną i uda się w dalszą podróż do rodziny. Mamy, siostry i dwóch braci. Mąż zostaje. Na Ukrainie. Pytam czy jest zaciągnięty do armii. Lena zaczyna płakać. Pierwszy raz i może ostatni. Żeby dzieci nie widziały.

Nie płacz kobieto. Przyjdzie czas, kiedy pójdziemy na spacer przez połoniny bez lęku spoglądając na niebo...


#solidarnizukrainą #rybna #ukraina

65 wyświetleń0 komentarzy

Ostatnie posty

Zobacz wszystkie
  • Facebook
  • YouTube
  • Instagram
Zdjęcia-i-spacery-po-Rybnej.png

zdjęcia i spacery po Rybnej