Dawno temu, choć wcale nie tak znowu bardzo dawno, w rybieńskiej krainie zwanej Bednarze, mieszkał chłopak imieniem Jasiek. Był to urwis niezwykle wesoły, którego z daleka można było poznać po tym, że zawsze – czy to w deszczu, czy w pełnym słońcu – paradował w czerwonych kaloszach i takiej samej czapce. Jasiek nie potrafił ustać w miejscu; skakał przez kamienie w potoku i wyśpiewywał na całe gardło: „W Bednarskiej Krainie – dzień ci tak pięknie minie,   dzień ci tak pięknie

Służyła też jako dojazd do pól, gdy pastwiska i uprawna ziemia sięgały aż tutaj.

Że “niby” też może być piękne.

Zobaczyć to czego jeszcze nikt nie widział...

A może niech tam pozostanie aż go las na dobre pochłonie…