mogę jednak łatwo wyobrazić sobie jak woda przetacza się z hukiem po głazach

Podczas konferencji w Olkuszu poznałam „matkę chrzestną” tego miejsca.

Kiedy dotarłam do końca Piekła, jar zamknął się za moimi plecami. Ukrył przed wzrokiem skały i wąską nitkę piasku, którą przed chwilą pokonywałam.

Orlej zawsze zaskakuje.

Przede mną otwiera się olbrzymia łąka.

Widzę szarość, jednolitą szarość

Ten na Nowym Świecie jest inny. Wyjątkowy.

Nie mam odwagi sprawdzić, na ile skuł je lód i jak jest głębokie.

Służyła też jako dojazd do pól, gdy pastwiska i uprawna ziemia sięgały aż tutaj.

Że “niby” też może być piękne.

A może niech tam pozostanie aż go las na dobre pochłonie…

...pomyślcie o tych, którzy ją wydobywali - na szamot, na porcelanę, na barwniki…

...pytań bez odpowiedzi wciąż pozostaje dużo.

Stoją niemal na wprost siebie w odległości ok. 30 metrów.

Kolcami potrafią: przytrzymywać jedzenie, usuwać małe przeszkody, kopać lekkie zagłębienia w piasku, np. do schronienia.

Ujrzałam w końcu to do czego zmierzałam...

A Majka? Całą noc spędziła w domu.

... jasna aura rozlewa się po niebie

Pamiętałam wskazówki - trzymać się lewej strony.

W jaskini stwierdzono pochówek z epoki brązu lub wczesnej epoki żelaza.