pałac prawie jak stary
Młoszowa. „W wieku XVII. (1603) ówczesny dziedzic Mikołaj Młoszowski wystawił na pochyłości wspomnianego wzgórza, powyżej gościńca, dwór czyli t. zw. pałac wraz z obszernym parkiem. Pod koniec XVIII wieku włość tę wraz z sąsiedniemi Karniowicami i Dulową dziedziczył Kajetan Ozdoba Florkiewicz (um. 1839), a po nim syn jego Juliusz Florkiewicz (um. 1896 [właśc. 1893]); po jego śmierci przechodzą te dobra w ręce Juliusza hr. Potockiego, po kądzieli wnuka Florkiewiczów [...]”*
Juliusz Ozdoba-Florkiewicz puścił wodze fantazji i wokół zespołu pałacowo-parkowego stworzył całkowicie zmyśloną historię.
Jego zamierzeniem było wykreowanie rycerskiej tradycji dla swojej, wywodzącej się z mieszczaństwa, rodziny. Swoje wizje wprowadził w czyn i przebudował rezydencję, dodając neogotyckie baszty i wieże oraz wmurowując wymyślone na potrzeby "mitu" epitafia. Co więcej, zaczął głosić teorię o rzekomym XVII-wiecznym zamku zniszczonym przez Szwedów w czasie wojny północnej, przekonując współczesnych, że on jedynie go „odbudowuje” na podstawie fikcyjnych inwentarzy. Zwieńczeniem mistyfikacji było anonimowe opublikowanie przez niego artykułu we lwowskim „Wieńcu”.
„W pisemku Wieniec, które wychodziło w ubiegłym wieku we Lwowie, ukazał się w r. 1880 obszerniejszy artykuł p. t.: Krótki, historyczny opis zamku Młoszowskiego w ziemi krakowskiej, który wyszedł także w osobnej odbitce (Lwów, 1881). Opis ten atoli jest prostą mistyfikacyą, opowiadającą o rzadkich wykopaliskach i zabytkach, których tutaj nigdy nie znaleziono, oraz o wydarzeniach dziejowych, które również nigdy tu nie zaszły.”*
Nie od dziś wiadomo, że verba volant, scripta manent (słowa ulatują, pismo zostaje).
W rzeczywistości dwór Młoszowskich istniał już na przełomie XV i XVI w., a jego obecna forma ukształtowała się w latach 1809–1898. Klasycystyczną rezydencję wzniósł Kajetan Florkiewicz po zakupie majątku w 1798 r. (przebudowa ok. 1809 r.), a neogotycką przebudowę na „starożytny zamek” przeprowadził jego syn Juliusz w latach 1859–1869 (wcześniejsze prace w otoczeniu trwały już od 1847 r.). W 1898 r. wnuk Juliusza, hr. Juliusz Potocki, przebudował skrzydło południowe w stylu neorenesansu francuskiego według projektu Zygmunta Hendla.
Obecnie zespół pałacowo-parkowy jest własnością Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i poddawany jest pracom renowacyjno-rewitalizacyjnym.
*Stanisław Polaczek, Powiat Chrzanowski w W. Ks. Krakowskiem, 1914
