odwrócony pejzaż
Kiedy idę na Sznury, nad moją głową przeobraża się klucz ptaków. Nie wierzę, że zdążę zrobić im zdjęcie. A może jednak…
Kto lubi mokradła?
A mokradła jesienią? Kiedy liście opadną z drzew, a wysokie trawy przygarbią się ku ziemi, zbrązowiałe i mokre, przypominają miękkie poduszki, które wyczuwam pod butami.
Coś się zmieniło na Sznurach. Wykoszona łąka zachęca do przejścia. Spomiędzy drzew dobiega klangor żurawi. Są dwa, może trzy. Wabią mnie swoimi głosami, ale wiem doskonale – właściwie tylko tego jestem tu pewna – że kiedy podejdę bliżej, wzbiją się w powietrze i odlecą. Zawracam więc.
Widzę je od zachodu. Od wschodu nadlatuje samolot, wdziera się w ich przestrzeń, po czym skręca. Spłoszone wróblowate tańczą nad moją głową.
Trzciny, niczym fale, kołyszą się wzdłuż brzegów, otulając drzewa. Kałuże zapraszają. Ujrzę w nich siebie czy niebo? Odwrócony pejzaż.
Po otwartym polu hula zimny wiatr. Bywało gorzej.
Kto lubi mokradła?
