Ze ściany błota wystaje kabel, a właściwie dwa. Jeden obok drugiego.

Kiedy dotarłam do końca Piekła, jar zamknął się za moimi plecami. Ukrył przed wzrokiem skały i wąską nitkę piasku, którą przed chwilą pokonywałam.

Orlej zawsze zaskakuje.

Przede mną otwiera się olbrzymia łąka.

Widzę szarość, jednolitą szarość