niby

Nie lubię lata za upały i zbyt wybujałą roślinność – no cóż, spacer w pokrzywach to nie moja bajka. Doceniam je jednak za długie dni i malownicze widoki. Z drugiej strony, nie cierpię obecnego stanu zawieszenia między jesienią a zimą. “Strzępy” śniegu na łąkach i polach naprzemiennie z kępami spłowiałej lub żółtej trawy. To już nie jest przedzimie, to nibyzima! Przenikliwy wiatr przewiewa na wskroś, a ledwie minus trzy stopnie wyciska łzy z oczu  i powoduje, że grabieją ręce.  

Dziś poszłam na Sznury. I wiecie co? Na ścieżkach  leżały “niedoróbki” śniegu, a lekki mróz wyciskał łzy z oczu  i lekko zgrabiały mi ręce. Słońce nieśmiało próbowało przebić się przez chmury, delikatnie je podświetlając.  Spłowiałe trzciny szeleszcząc zapraszały do spaceru i odkrywały nowe ścieżki. 

Powoli zmieniam zdanie. W kwestii nibyzimy. Że “niby” też może być piękne.

#Rybna #Sznury #zdjęciaispacery