zwodniczy most

Byłam tego więcej niż pewna. Niektóre rzeczy wydają się niezmienne, są jak constans – a jednak...
Ruszyłam wzdłuż pola, do mostu. Pomyślałam sobie: „Och, odwiedzę most, będzie miło”. Miałam kalosze, więc mogłam sobie pozwolić, by pójść w gości.
Trzciny zapraszały, obiecując dobrą zabawę. Weszłam do zaczarowanego zakątka przez złotą bramę. Wierzbowe witki i jeżynowe pędy prosiły o uwagę. „Chodź, chodź, dawno cię nie było”. Niektóre drzewa były połamane, nawet te duże. Gałęzie ściągały mi czapkę, zmuszając do ukłonu. Było jednak na tyle zimno, że natychmiast zakładałam ją z powrotem. Grabiały mi ręce podtrzymujące aparat. Skrzyp olbrzym powoli klękał przede mną, odsłaniając scenę.
Jeden potok, drugi, cypelek, leżące w korycie olbrzymy… Czegoś mi jednak zaczęło brakować.
Mostu.
Może nie widzę, bo oślepia mnie słońce? Może kawałek dalej? Może nigdy go tu nie było? Gubię się w domysłach. Pomóżcie, proszę!



