To był maj. Wiosenna energia dopadła i mnie. Postanowiłam poeksplorować jaskinię. Którą, tego Wam nie zdradzę, dość że miałam ze sobą młotek do szukania agatów. Nie, na żaden agat się nie natknęłam a młotek był mi raczej potrzebny jako “pomocnik” wspinaczkowy. Tego dnia w jaskini znalazłam… kości. Jak dla mnie to były właściwie kostki. Hmmm, kto mógłby ocenić moje znalezisko? Profesora ISEZ PAN, archeozoologa i paleontologa Jarosława Wilczyńskiego poznałam już wcześniej pr

Dotarłam do… właściwie trudno powiedzieć dokąd.

Kiedy dotarłam do końca Piekła, jar zamknął się za moimi plecami. Ukrył przed wzrokiem skały i wąską nitkę piasku, którą przed chwilą pokonywałam.

Ten na Nowym Świecie jest inny. Wyjątkowy.

Nie mam odwagi sprawdzić, na ile skuł je lód i jak jest głębokie.

Służyła też jako dojazd do pól, gdy pastwiska i uprawna ziemia sięgały aż tutaj.

Że “niby” też może być piękne.

Zobaczyć to czego jeszcze nikt nie widział...

...pytań bez odpowiedzi wciąż pozostaje dużo.

Stoją niemal na wprost siebie w odległości ok. 30 metrów.

I na tym byłby koniec.

No, no Orlej! Ja tu na pewno wrócę!

Już za dwa dni nastanie rok 1927...

Wracam...

Od jutra już będzie inaczej...

... trzęsący się od przejeżdżających aut, wydający rytmiczne klek-klek gdy jechał nim wóz zaprzęgnięty w konia.

Jestem niewidoczna z drogi, znikam...

Teraz dołączają kolejne panie od...

... - skąpane deszczem świtezianki...

...rześkie “skoro świt” zachęcało do spaceru dolinką...